Mówi się, że alpaki są przyzwyczajone do pokarmów o niskiej kaloryczności, jednak siano nie może być spleśniałe czy stęchłe i musi się charakteryzować dobrą zawartością składników odżywczych. Należy pamiętać, że hodowla w Europie różni się od hodowli w Andach. Alpaka a lama: czym się różni lama od alpaki? Przez wiele osób terminy „lama” i „alpaka” używane są zamiennie. Trzeba jednak stanowczo powiedzieć, że lama i alpaka to nie to samo. Faktem jest jednak, że lamy i alpaki posiadają wspólnych przodków i pochodzą z rodziny wielbłądowatych. Czym różni się alpaka od lamy. Lamy są większe od alpak o około jedną trzecią, mają (w proporcji do głowy) dłuższe uszy i dłuższe pyski oraz bardziej zaokrągloną tylną część ciała. Wełna lam jest dwuwarstwowa: dolną, bardziej miękką warstwę przykrywa warstwa zewnętrzna, złożona w większości ze sztywnych włosów Czym się różni: LAWA od MAGMYOceń, skomentuj, daj SUBA. Sprawdź inne filmy i kanały.Instagram: @pasierbmarcin, Twitter: @Marcin_Pasierb,Projekt Ciekawość: Grupy rodzinne składają się z dominującego samca, kilku samic oraz ich potomstwa. W niewoli żyje do 20 lat, na wolności od 5 do 10 lat. Odżywianie Alpaka jest roślinożerna. Żywi się w głównej mierzę trawą. Dieta zwierząt w hodowli wzbogacona jest o siano oraz paszę (ziarna zbóż, warzywa). Rozmnażanie i rozwój Czym różni się apartament od zwykłego mieszkania? Cechy apartamentu. Apartament bywa także często mylony z apartamentem hotelowym, który składa z się 1-2 pokoi z łazienkami i pokoju dziennego, bez aneksu kuchennego. Apartament mieszkalny musi zawierać wydzielony aneks kuchenny lub pełną kuchnię. . Lama to czy alpaka? – obce zwierzęta gospodarskie Podobne czy zupełnie inne? Jak w Polsce zaaklimatyzował się gatunek rodem z Ameryki Południowej? Dlaczego od kilku lat hodowanie lam i alpak stało się tak popularne. Czy to aby na pewno takie „pluszowe zwierzaczki”, jak się nam wydaje? Lamy i alpaki traktujemy jako zwierzęta przeżuwające choć tak naprawdę to pseudo-przeżuwacze. Mają bowiem żołądek tylko trzykomorowy, a nie czterokomorowe jak prawdziwe przeżuwacze. Podobieństwa jednak są znaczne – jeśli chodzi o budowę anatomiczną i fizjologię. Jeśli natomiast poruszymy kwestię charakteru… mamy sporo różnic i nawet zaryzykuję stwierdzenie – ekstremów. Skąd pochodzą lamy i alpaki i jaką pełnią rolę pierwotnie Zarówno lamy, jak i alpaki należą do zwierząt wielbłądowatych i pochodzą z Ameryki Południowej. Ich główne i pierwotne środowisko życia to góry Andy na wysokości ponad 3000 m Miejsce to charakteryzują raczej niskie temperatury, spadające do -25 °C w nocy i średnie za dnia (+18 °C), oraz niskie opady roczne występujące głównie w porze deszczowej. Te raczej surowe warunki ukształtowały proces życiowy lam i alpak, kierując ich rozrodem, szeregiem przystosowań, ale także ich przeznaczeniem, jakim jest zaspokojenie potrzeb lokalnej ludności. Mięso to cenny składnik białka, natomiast okrywa włosowa (skóry) to ważny element odzieżowy. Żywe zwierzęta są również wykorzystywane jako zwierzęta juczne (drobny transport). Peryskop – dorosły samiec lamy w pełnej okrywie wełnistejfot. Marta Iwaszkiewicz Lamy i alpaki – czym się różnią Na pierwszy rzut oka są tylko nieznaczne różnice zauważalne przez przypadkowe osoby. To przede wszystkim krótszy pysk u alpak oraz ułożone szpiczasto uszy (u lam uszy mają kształt banana). Alpaki są też mniejsze. Ich masa ciała kształtuje się między 65 a 80 kg, tymczasem lamy osiągają nawet 150 kg. W związku z tym, iż u lam występuje aż 9 ras, a u alpak tylko 2, również okrywa włosowa może się różnić. Okrywa włosowa lam i alpak jest niezwykle lekka, a zarazem bardzo termo-ochronna. Wełna alpak jest o wiele wartościowsza od lamiej, gdyż włókna są cieńsze. Obecnie mamy do czynienia z wieloma mieszankami lamio-alpaczymi stąd też wygląd tych zwierząt być może wieloraki, patrząc przez pryzmat umaszczenia i okrywy włosowej (od okrywy szerstnej po wełnistą). Samica lamyfot. Marta Iwaszkiewicz Udomowione czy jednak dzikie? Uważa się, że lamy i alpaki zostały udomowione ok. 6000 lat temu. Najwięcej zwierząt znajdziemy na terenach Ameryki Południowej, Andów oraz Peru. W Australii w systemie pastwiskowym utrzymuje się ponad 200 tysięcy alpak (dane za 2015 r.), a w Wielkiej Brytanii ich liczebność sięga już ponad 25 tys. sztuk. W Polsce ustalenie liczebności lam i alpak nie jest łatwe, gdyż nie istnieją formy identyfikacji i rejestracji tych zwierząt. Od 2012 roku istnieje Polski Związek Hodowców Alpak z siedzibą w Warszawie, który zrzesza hodowców alpak w Polsce, oraz Stowarzyszenie Hodowców Alpak i Lam. Jednak w obu podmiotach prym wiodą alpaki i rzeczywiście alpaki to zwierzęta o wiele prostsze do udomowienia i hodowli oraz wykorzystania pro- ludzkiego. Samiec alpakifot. Marta Iwaszkiewicz Lamy i alpaki – kilka faktów hodowlanych Zwierzęta te żyją ok 20 lat, ale ich okres reprodukcyjny trwa między 2 a 12 rokiem życia. Samica rodzi zwykle jedno młode (ciąże bliźniacze należą do dużej rzadkości). Ciąża trwa 11 miesięcy, a nawet może zostać przeciągnięta o miesiąc przy niesprzyjających warunkach. Akt kopulacji polega na przymusowym poddaniu się samicy i indukowanej owulacji (tak jak u kotów). W czasie aktu „miłości” zwierzęta wydają z siebie bardzo specyficzne lamie okrzyki, co zdecydowanie bardziej zauważalne jest u lam. Żywienie lam i alpak Żywienie lam i alpak jest dość skomplikowane. Można zastosować dokładnie tę samą zasadę jak przy żywieniu innych przeżuwaczy w systemach ekstensywnych. Jedyny warunek to kontrola poziomu białka. Tego bowiem nie może być byt dużo. W systemach ekstensywnych, gdzie zwierzęta przebywają na pastwiskach w sezonie pastwiskowym, dostają siano i słomę w okresie dokarmiania, ryzyko przebiałkowania nie istnieje. Dobre wykorzystanie składników pokarmowych (lepsze o co najmniej 10% niż u owiec) to spuścizna po trudnych warunkach pierwotnego miejsca powstania i bytowania gatunku. Choroby zwierząt Największym do tej pory problemem są problemy diagnostyczne. Zwierzęta takie jak pseudo-przeżuwacze są dla wielu hodowców i weterynarzy nadal dosyć zagadkowe. Niemniej można powiedzieć, że z każdym dniem wiemy o nich coraz więcej. Głównymi problemami zdrowotnymi lam i alpak są choroby pasożytnicze układu pokarmowego (kokcydioza, motylica wątrobowa). Pasożyty zewnętrzne to głównie świerzbowce, jednak przy stałym dbaniu o okrywę włosową nie trzeba się tym na zbyt martwić. Czy to aby na pewno „pluszowe zwierzaczki”? Lamy i alpaki mają bardzo dobry wzrok, co pozwala na dobrą kontrolę terenu (np. pastwiska). Sprzyja temu oczywiście dosyć długa szyja. Są to zwierzęta odważne. Nie boją się psowatych, a wręcz je atakują. Atak lam i alpak to stawanie dęba, kopanie przednimi kończynami oraz gryzienie. To ostatnie potrafi być bardzo nieprzyjemne w skutkach ze względu na podwójne kły umieszczone w górnej szczęce. Zadana rana najczęściej jest głęboka i jest to po prostu wyszarpane mięso. Do starć dochodzi między samcami w przypadku walki o samicę. Alpaki na ogół nie są agresywnymi zwierzętami, chyba że u jakiegoś zwierzęcia występuje tzw. syndrom wściekłej alpaki. Lama z kilkudniowym potomkiemfot. Marta Iwaszkiewicz Sekret tkwi w charakterze Większość ludzi kojarzy alpaki i lamy z przyjemnymi puszystymi zwierzątkami, z którymi można chodzić na spacery, można się przytulać do ich mięciutkiej wełny, patrzeć w te ich przepiękne duże oczęta i upajać się ich towarzystwem. Rzeczywiście alpaki przyzwyczajone do takiego rodzaju kontaktu z człowiekiem pozwalają na taki rodzaj kontaktu. Jednak należy zawsze pamiętać, że to zwierzęta i mogą mieć odmienne od nas podejście do sytuacji. Lamy nie są tak dobrze ułożone przez człowieka. U zwierząt utrzymywanych w większych stadach towarowych będzie nadal dominował instynkt samozachowawczy. Nauka behawioru ciągle trwa Są to zwierzęta niesamowicie charakterne, a tempo zmienności nastroju potrafi być naprawdę wartkie. W jednej chwili sielanka zmienia się w agresję, by po chwili powrócić do łagodności, jak gdyby nigdy nic się nie stało. Potrafią być bardzo przyjacielskie, by za moment stać się wyrachowane i wyniosłe. Lamy i alpaki, jak każde ze zwierząt hodowlanych, przyzwyczajają się do swoich opiekunów traktując ich po jakimś czasie jak członka stada. Należy jednak pamiętać, iż są to nadal obce nam zwierzęta, których nauka zachowań i biologii stale trwa. NOWOŚĆ | SU TARROCAPrzeczytaj Nawet wzorca wg COBORU Najlepsza odpowiedź blocked odpowiedział(a) o 18:56: Alpaka jest mniejsza od lamy, z budowy bardziej przypomina owcę. Lama jest bardziej podłużna jeśli chodzi o ciało i głowę, z dłuższymi uszami. Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub Przejdź do treści Zauważyłem, że wiele osób nie wie czym się różni alpaka od lamy. Przedstawiam prosty sposób – porównanie najbardziej widocznych cech. Lama i alpaka - porównanie Porównanie najbardziej charakterystycznych cech obu tych zwierząt. LamaAlpaka Ilustracja 1a. Encyklopedyczna rycina lamy Ilustracja 2a. Zdjęcie lamyIlustracja 1b. Encyklopedyczna rycina alpaki Ilustracja 2b. Zdjęcie alpaki Zbliżona do1wielbłądaowcy Opis ciałaDłuższe nogi, smukły tułówKrótsze nogi, masywniejszy tułów Wysokość w kłębie (grzbiet)wyższa (102-119 cm)niższa (80-100 cm) Szyjadłuższa (ok. 37% wysokości)krótsza (ok. 32% wysokości) Głowapodłużna, dłuższy pysk Ilustracja 3abardziej okrągła, krótszy pysk Ilustracja 3b Uszydługie (patrz: ilustracja 3a)krótkie (patrz: ilustracja 3b) Futro2często proste włosie, wyraźnie mniej puszyste i wełniste; więcej obszarów niepokrytych włosiem, jak np. mniejsza powierzchnia pyska czy mało owłosione nogibardziej wełniste, puszyste, bardziej zakręcone włosie - z tych powodów często są całkowicie lub częściowo obstrzyżone; występuje na większej powierzchni ciała, niż u lamy; silnie owłosione nogi Charakterspokojna, ale nie jest bojaźliwa i częściej jest agresywnaspokojna, raczej bojaźliwa, często spotykana w wydzielonej dla dzieci części zoo Galeria Przypisy podobieństwo bardzo ogólne, ale może pomóc nowicjuszom w rozpoznaniu warto pamiętać, że alpaki są częściej golone niż lamy, więc ogolone zwierzę, często w nietypowy sposób, jest wskazówką, że może być to alpaka Autorzy zdjęć 1a oraz 1b – Brockhaus and Efron Encyclopedic Dictionary (1890—1907) – domena publiczna 2a – [licencja nosize=1 tytul=’A Llama at Machu Picchu’ licencja=’cc by-sa’ wersja=’ zrodlo=’Wikimedia Commons’ url=’ autor=’Joseph L. Hartman’ autor_url=’ 2b – [licencja nosize=1 tytul=’Alpaca’ licencja=’cc by’ wersja=’ zrodlo=’Flickr’ url=’ autor=’Thomas Quine’ autor_url=’@N00′] 3a – materiał autorski 3b – [licencja nosize=1 tytul=’Ambersun Corazon’ licencja=’cc by’ wersja=’ zrodlo=’Wikimedia Commons’ url=’ autor=’Notnoisy’ autor_url=’ This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you się Szczegóły Lamy są znane jako dziwaczne zwierzęta o długiej szyi, które notorycznie plują. Często myli się je z alpakami, ich bliskimi krewnymi, ponieważ oba gatunki należą do grupy zwanej wielbłądowatymi, do której należą również wielbłądy, guanako i wikunia. Poznajcie interesujące informacje i ciekawostki o lamach. 1. Skamieniałe odciski łap znalezione w Kalifornii wskazują, że lamy, krewni wielbłądów, pochodzą z Ameryki Północnej. 2. W dzikich rejonach Ameryki Południowej jedynym naturalnym drapieżnikiem lam są pumy. W Ameryce Północnej, kuguary i niedźwiedzie są znane z polowań na lamy. 3. Lama jest narodowym symbolem Peru i pojawia się na wielu produktach turystycznych, jak również na monetach i znaczkach. 4. Rdzenni mieszkańcy Andów od wieków osiodłali te zwierzęta, aby przenieść towary przez trudny teren. Niosąc ładunki o wadze do 35 kilogramów, lamy mogą pokonywać nawet 30 kilometrów dziennie. 5. Podobnie jak wszystkie wielbłądy, różnią się od innych ssaków tym, że ich czerwone ciałka krwi są owalne, a nie okrągłe. To przystosowanie pozwala im pobierać więcej tlenu, dzięki czemu są dobrze przystosowane do życia na dużych wysokościach. 6. Czasami w Andach setki lam tworzy długie pociągi z ładunkami, przewożąc towary masowo. 7. W naturze, samiec znajduje wysoki punkt obserwacyjny, aby pilnować stada samic i jeśli zauważy niebezpieczeństwo, zacznie wołać na alarm. Chwilę później każdy samiec w pobliżu będzie wołać na alarm. 8. Czasami, gdy ich cierpliwość jest wystawiona na próbę, kładą się lub odmawiają ruchu. 9. Wszystkie lamy mają tendencję do załatwiania się w tym samym miejscu, co jest pomocne podczas spacerów po pastwisku. Ich odchody wyglądają jak czarne żelki, a ponieważ lamy mają trzy komory w żołądku, ich pokarm jest bardzo dobrze strawiony i stanowi doskonały nawóz dla wszystkich rodzajów roślin. 10. Lamy mogą przetrwać jedząc wiele różnych rodzajów roślin i potrzebują niewiele wody. Te cechy sprawiają, że są wytrzymałe i niezawodne nawet w górzystym terenie. 11. Lamy są wytrzymałymi zwierzętami o spokojnym charakterze. Mają doskonałe umiejętności przetrwania i ich gruba sierść pozwala im rozwijać się w klimacie z ekstremalnymi temperaturami. 12. Chociaż wyglądają bardzo podobnie do alpak, istnieje wiele różnic między nimi. Lamy mają tendencję do bycia wyższymi i ważą więcej niż alpaki. Lamy mają również długie uszy w kształcie banana, podczas gdy alpaki mają krótkie uszy w kształcie gruszki. 13. Tak naprawdę, lamy pochodzą z Ameryki Północnej. Jednak około 3 miliony lat temu stopniowo migrowały do Ameryki Południowej z równin północnoamerykańskich. 14. Znane również jako „wielbłąd nowego świata”, lamy zostały udomowione na początku 1500 roku i są cennymi zwierzętami roboczymi. 15. Jeśli chodzi o osobowość, lamy są bardziej niezależne niż alpaki. Alpaki wolą przebywać w pobliżu swoich stad. 16. Lamy komunikują się między sobą poprzez różne postawy uszu, ogona i ciała. 17. Kiedy lamy się złoszczą, mogą zachowywać się agresywnie. Często plują, aby ustalić kolejność jedzenia w stadzie lub odstraszyć niechcianego zalotnika. 18. Chociaż są dostępne siodła dla dzieci (do 35kg) do jazdy na lamach, nie mają one kręgosłupa jak koń, który może utrzymać ciężar większości dorosłych. 19. Pomimo swoich rozmiarów, łapy lam, które składają się z miękkich poduszek i dwóch paznokci, mają mniejszy wpływ na podłoże niż buty przeciętnego turysty. 20. Ich ślina jest czasami zielona, co jest wynikiem na wpół strawionego jedzenia, i może być wystrzelona z ich pyska na odległość 3 metrów lub więcej. 21. Lamy potrafią odróżnić psa sąsiada od drapieżnego kojota. 22. Jedzą około jedną trzecią tego co koń. 23. Lamy wnoszą do społeczności ludzkich, w których żyją, o wiele więcej niż tylko transport. Ich wełna jest produkowana na liny, dywany i tkaniny. Odchody lam są suszone i spalane jako paliwo. Nawet po śmierci lamy mogą służyć swoim ludzkim właścicielom – niektórzy ludzie zabijają je i jedzą ich mięso. W Ameryce Południowej co roku tysiące sztuk przeznacza się na mięso. 24. Obecnie żyjące głównie w górach Ameryki Południowej lamy zostały sprowadzone do Stanów Zjednoczonych pod koniec XIX wieku, aby pokazać je jako ciekawe osobliwości w ogrodach zoologicznych. Dziś w USA i Kanadzie żyje ponad 170 tysięcy lam. 25. Co ciekawe, lamy rzadko plują na ludzi. Mogą kopać, gryźć lub szarżować na wroga, jeśli poczują się zagrożone. 26. Lamy prawie zawsze rodzą się pojedynczo, a okres ciąży u lamy wynosi 11 i pół miesiąca. 27. W pełni dorosła lama waży około 150-175 kilogramów i żyje około 20-25 lat. 28. Lamy są doskonałymi stróżami dla stad małych zwierząt. Są bardzo towarzyskie i „zaadoptują” grupę owiec lub kóz jako swoje stado. Następnie będą chronić stado przeganiając kojoty i inne drapieżniki. Suri i Huacaya – natura nie lubi nudy Wiele zwierząt wykazuje różnorodne rodzaje sierści, na przykład: psy, koty, kozy, króliki, konie i nie tylko. Alpaki nie są wcale od nich gorsze. Tak jak w tytule wyróżnia się ich dwa rodzaje: Huacaya i Suri. Jak wskazują badania pochodzących z wykopalisk próbek typem „dzikim” były alpaki o włosiu karbikowanym i odstającym od ciała, czyli Huacaya. Na tej bazie, w wyniku mutacji, powstały alpaki z „dreadami”. Alpak na świecie przybywa co roku, również w naszym kraju. Najpopularniejsze są te przypominające puchate owce i stanowią one ponad 90% światowej populacji! Pozostałe 4 do 10% to rzadsze suri, których runo zdaje się być podobne do tego u kozy angorskiej. Co ciekawe pogłowie tego rodzaju alpak jest w sporej mierze białe! Niekwestionowaną zaletą jasnych kolorów jest mniejsza grubość runa w porównaniu z ciemniejszymi umaszczeniami. Jak wyglądają? Czym się różnią i jak powstają? O tym poniżej! To kwestia runa! Te dwa typy alpak na pierwszy rzut oka różnią się od siebie diametralnie. Zwierzęta Huacaya zdają się być masywniejsze i większe, podczas, gdy „dreadziarze”, to delikatna alpacza arystokracja. To wszystko sprawka złudnego „płaszcza”! Ich okrywę różni odmienna struktura alfa-helis cząsteczek alfa-kreatyny, która u alpakowych misiów składa się z dwóch wiązek komórek korowych o regularnych i nieregularnych kształtach, dlatego ich runo przypomina karbowany owczy puch. Natomiast suriki ich nie posiadają przez co ich runo jest raczej proste, zwisające, jedwabiste w dotyku, z połyskiem i znacznie mniej karbikowane niż Huacaya. Runo Huacaya i Suri Włosy na przekroju Co więcej łuski Hauacaya zdają się nieco bardziej odstawać niż surików, które mają ich mniej. Dodatkowo za poprawny typ runa, a za razem pożądany uważa się loki przylegające do ciała, a nie napuszone sprawiające, że taka alpaka wygląda na „okrągłą”. Taki stan rzeczy może być wynikiem kojarzenia ze sobą tych dwóch typów. Poza runem genetycznie nie ma pomiędzy nimi różnic. Odstające i przylegające łuski. Recesywna Huacaya i dominująca Suri Nad dziedziczeniem tych dwóch wariantów runa przeprowadzono już kilka badań. Te starsze bazujące na kojarzeniach hodowców z ksiąg lub niewielkich grupkach wskazywały na dominujący charakter Surików, a recesywny Huacaya w jednym loci. Natomiast nowsze analizy, które badały wyniki blisko 800 krzyżówek, wykluczyły ten model dziedziczenia i zaproponowano inny, z dwoma loci. Aby powstała loczkowana cria, to musi ona odziedziczyć przynajmniej jeden allel dominujący w którymkolwiek loci. Na pewno znajdą się entuzjaści jednych bądź drugich. Niektórzy twierdzą, że suriki są na tyle wyjątkowe, że jak się je spotka, to nie wyobraża się bez nich świata. Czy rzeczywiście tak jest? Odpowiedzieć musimy sobie sami! Źródła: 1. Fleece variation in alpaca (Vicugna pacos): a two-locus model for the Suri/Huacaya phenotype Silvano Presciuttini, Alessandro Valbonesi, Nolberto Apaza, Marco Antonini, Teodosio Huanca, Carlo Renieri, Copyright and License information ▼ Disclaimer, Copyright ©2010 Presciuttini et al; licensee BioMed Central Ltd. This is an Open Access article distributed under the terms of the Creative Commons Attribution License ( which permits unrestricted use, distribution, and reproduction in any medium, provided the original work is properly cited. 2. The Spin On Suris 3. Properties and Structure of Polish Alpaca Wool 4. The finest fleece of all 5. Surface Scanning Electron Microscopy of Suri Alpaca Fiber and Other Members of the Camel Family 6. The structure of hair part the cortex 7. Camelid Connections 8. The impact of fleece characteristics on insulation and heat exchange, and the consequential effect on vitamin D of alpacas in southern Australia 9. Relationships between skin follicle characteristics and fibre properties of Suri and Huacaya alpacas and Peppin Merino sheep Znajdź nasz na Facebook’u ! Zachęcamy do dołączania do grupy Genetyka Umaszczenia Zwierząt – pytania i odpowiedzi !

czym się różni alpaka od lamy